Wynoszenie Marzanny (2 tygodnie przed Wielkanocą)

Jeden z najbardziej archaicznych, zachowanych do dziś zwyczajów. Obchodzony jest pod koniec zimy. Jest jej symbolicznym pożegnaniem,a równocześnie wyrazem tęsknoty ludzi za ciepłymi promieniami słońca.

Zwyczaj ten ma swoje korzenie w okresie przedchrześcijańskim, kiedy wierzono w panujące nad naturą nadprzyrodzone siły, które można ułaskawić za pomocą odpowiednich obrzędów. Siłom tym przypisywano także zmianę pór roku.  

Marzanna (Morena) symbolizowała zimę. Aby umożliwić nadejście wiosny należało ją zabić, utopić w strumieniu lub spalić. Marzanna miała postać słomianej kukły ubranej w kobiece ubranie, którą młode dziewczęta ze śpiewem niosły ku stumieniu. Nad brzegiem strumienia kukłę rozbierano, podpalano i wrzucano do rozmarzającej rzeki.

Obrzęd ten wykonywano najczęściej w tzw. „Śmiertną niedzielę” (niedziela postna na dwa tygodnie przed Świętami Wielkanocnymi). W niektórych regionach młodzieńcy „wynoszą” też Dziada, słomianą kukłę przebraną za starego mężczyznę.

Źródło: Dajama