Ognie Świętojańskie (noc z 23 na 24 czerwca)

Tradycje okresu letniego w dużym stopniu związane były z ochroną przed złymi siłami, które mogły zaszkodzić roślinności i zwierzętom gospodarskim. Kulminacją tego magicznego okresu była Noc Świętojańska (z 23 na 24 czerwca), której towarzyszyło wiele zwyczajów, sięgających do okresu przedchrześcijańskiego. Niektóre z nich, zwłaszcza palenie ognisk poza wsią, przetrwały po dziś dzień.

Dzień letniego przesilenia słonecznego jest najdłuższym dniem roku. Jednym z najważniejszych zwyczajów związanych z tym dniem było palenie ognisk (watr), wokół których odbywały się tańce i śpiewy młodzieży i dorosłych.

Tego dnia zbierano też lecznicze rośliny, a w nocy wybierano się na poszukiwanie skarbu za pomocą czarodziejskiego kwiatu, który rozkwitał tylko raz w roku, w Noc Świętojańską.

Najwięcej tradycji tego dnia wiąże się jednak z ogniem. Oprócz palenia ogromnych ognisk w miejscu dobrze widocznym z każdego zakątka wsi, odbywało się także puszczanie ognistych kół, rzucanie zapalonymi pochodniami czy przeskakiwanie ogniska przy wtórze śpiewu i tańca.

Źródło: Dajama